Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

«Συναί­νεση της Ουάσινγκτον» ή «Δέκα Εντολές»,

Το 1989, ο αμερικανός Τζον Ουίλιαμσον, στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας, προτείνει να συνοψι­στούν οι βασικές θέσεις των νεοφιλελεύθερων οικονομολό­γων και να κωδικοποιηθεί η πολιτική εφαρμογή τους σε μια λίστα δέκα προτάσεων. Είχε κατά νου κυρίως τα μέτρα που έπρεπε, κατά τη γνώμη του, να εφαρμοστούν στις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Αυτό το σύνολο μέτρων έμελλε να γίνει γνωστό ως «Συναί­νεση της Ουάσινγκτον» ή ως «Δέκα Εντολές», στις οποίες όλες οι κυβερνήσεις οφείλουν από τότε υποταγή, αν θέλουν να περά­σουν το κατώφλι της «διεθνούς κοινότητας»[1]:



  • Έλεγχος σε επίπεδο δημοσίου χρέους.
  • Επαναπροσδιορισμός των προτεραιοτήτων σε επί­πεδο δημοσίων δαπανών.
  • Φορολογική μεταρρύθμιση (μείωση του φόρου ει­σοδήματος).
  • Απελευθέρωση των επιτοκίων ή χρηματοπιστωτική απελευθέρωση.
  • Υιοθέτηση ανταγωνιστικών τιμών συναλλάγματος.
  • Απελευθέρωση των διεθνών εμπορικών συναλλαγών.
  • Απελευθέρωση των άμεσων ξένων επενδύσεων.
  • Ιδιωτικοποίηση των δημοσίων εταιρειών και του δημοσίου τομέα.
  • Απελευθέρωση των αγορών και μείωση των φορολογικών δασμών(Αποκανονικοποίηση).
  • Δικαιώματα Ιδιοκτησίας (Property Rights).
Τα διεθνή χρηματοοικονομικά ιδρύματα, και ιδιαίτερα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), η Παγκόσμια Τράπεζα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ), θα πάρουν τη σκυτάλη αυτών των θέσεων και θα γίνουν το οπλισμένο χέρι του νεοφιλελεύθερου γκλομπαλισμού  επιχειρώντας την κατάργηση κάθε περιορισμού στην ελεύθερη διακίνηση των αγαθών, των υπηρεσιών και του κεφαλαίου. Ασφαλώς, όπως σε όλα τα δόγματα, υπάρχει απόκλιση ανάμεσα στη «θεωρία» και την πράξη.

=========

[1]. Williamson, ed. J. Williamson, What Washington Means by Policy Reform in Latin American Adjustment: How Much Has Happened?, Washington Institute for International Economics, 1990.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου