Σύγχρονος Φιλελευθερισμός

Σε αυτήν την ανάρτηση, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω τι είναι ο Σύγχρονος Φιλελευθερισμός , ο οποίος  διαφέρει από  τον νεοφιλελευθερισμό,  με αποτέλεσμα πολλές φορές εσκέμμενα ή άθελα αυτές οι δύο έννοιες συγχέονται.

Καταρχήν ο Φιλελευθερισμός χωρίζεται στον κλασικό και στον σύγχρονο. Ο Σπύρος Μακρής, αναφέρει στον βιβλίο του και μία ενδιάμεση μορφή φιλελευθερισμού, την οποία την ονομάζει ως μοντέρνα.

Ο κλασικός φιλελευθερισμός υπήρξε η πιο πρώιμη φιλελεύθερη παράδοση. Οι κλασικές φιλελεύθερες ιδέες αναπτύχθηκαν κατά τη μετάβαση από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό και έφτασαν στο απόγειό τους κατά τη διάρκεια της πρώιμης βιομηχανοποίησης του 19ου αιώνα. Έτσι, ο κλασικός φιλελευθερισμός πολλές φορές αποκαλείται και «φιλελευθερισμός του δέκατου ένατου αιώνα». Στόχος του ήταν η οικονομική μορφή του μερκαντιλισμού.  Ο μερκαντιλισμός, ως οικονομικό δόγμα κυριάρχησε
  

Κίνα:όταν ενώνεται ο Νεοφιλελευθερισμός με τον Κομμουνισμό

Συχνά ακούμε λέξεις όπως κινεζοποίηση, γίγας, μισθοί κίνας κλπ. Ο πολύς κόσμος δεν γνωρίζει ότι η Κομμουνιστική Κίνα έχει κινηθεί εδώ και 30 χρόνια,  προς την κατεύθυνση της νεοφιλελευθεροποίησης και της ανασυγκρότησης της ταξικής ισχύος των πλουσίων και με διακριτά κινεζικά χαρακτηριστικά.
Μέντορας της κινεζικής ανάπτυξης και εδώ είναι ο  σύμβουλος του Κινέζου Πρόεδρου Ντεγκ Ξιάο Πινγκ  και γνωστός νεοφιλελεύθερος Μίλτον Φρίντμαν, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει ότι «Τους είπα ξεκάθαρα να μην υποκύψουν στις πιέσεις και να μην αμφιταλαντεύονται... Έδωσα έμφαση στο πόσο σημαντικό ήταν να πραγματοποιηθούν οι ιδιωτικοποιήσεις και η μετάβαση στις ελεύθερες αγορές, να επιβληθεί η φιλελευθεροποίηση με μια αποφασιστική κίνηση... Τα αρχικά μεταρρυθμιστικά βήματα της Κίνας υπήρξαν εξαιρετικά επιτυχημένα. Η χώρα μπορεί να σημειώσει ακόμη πιο θεαματική πρόοδο, αν βασιστεί ακόμη περισσότερο στις ιδιωτικές ελεύθερες αγορές..." (Two Lucky People - Memoirs).
Ας δούμε συνοπτικά τα σημεία κλειδιά της Κίνας, ώστε να γνωρίσουμε καλύτερα που βασίστηκε αυτή η ανάπτυξη και τι ετοιμάζει-επιδιώκει η πλούσια Γερμανική Ευρώπη  στην Νότια ελλειματική:
 

Προτεινόμενο φορολογικό: παράδειγμα νεοφιλελεύθερης πολιτικής

Ένας από τους στόχους του νεοφιλελευθερισμού είναι η αναδιανομή(ανακατανομή) του εισοδήματος και του υπάρχοντος κεφαλαίου, από τα χαμηλά προς τα υψηλά εισοδηματικά στρώματα. Αυτό επιτυγχάνεται με δύο τρόπους:

• αύξηση φορολογίας στα κατώτερα στρώματα και μείωση στα υψηλά
• εσωτερική υποτίμηση και ελαχιστοποίηση του κοινωνικού κράτους.

Με το νέο φορολογικό θα έχουμε την εξής κλίμακα:

- μηδενικός για εισόδημα έως 5.000 ευρώ.
- 10% για το κλιμάκιο εισοδήματος από 5.001 έως 10.000 ευρώ.
- 20% για το κλιμάκιο εισοδήματος από 10.001 έως 30.000 ευρώ.
- 30% από 30.001 έως 60.000 ευρώ.
- 40% για εισοδήματα άνω των 60.000 ευρώ.

Αυτό θα έχει το εξής αποτέλεσμα:

Έρχεται ο νεοφιλελευθερισμός

του Μενέλαου Τασιόπουλου

Το επόμενο χρονικό διάστημα η Ελλάδα δεν θα έχει κυριαρχία. Οι κινήσεις και οι αποφάσεις θα κινηθούν στη βάση του απόλυτου νεοφιλευθερισμού. Ο μύθος που έχτισαν οι ελίτ της κλεπτοκρατίας στην Ελλάδα για διέξοδο, θα δοκιμασθούν και το πιθανότερο είναι να καταρρεύσουν με θόρυβο.

Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 ακόμη , στην Ελλάδα δημιουργήθηκε μια κυρίαρχη τάξη, όχι στη βάση της κοινωνίας , αλλά στο εποικοδόμημα των μίντια και της διαπλοκής ή στις αυλές των ξένων πρεσβειών και των πολυεθνικών εταιρειών, που υπεστήριξε μια σειρά συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών. Ξεκινώντας από...