Ήταν η άνοδος του Νεοφιλελευθερισμού η πρωταρχική αιτία της ακραίας ανισότητας; (2ο μέρος)

Συνέχεια από το 1^ο μέρος

Με τη βοήθειά τους ξεκίνησε να δημιουργεί αυτό που ο Daniel Stedman Jones περιγράφει στο Masters of the Universe ως «ένα είδος νεοφιλελεύθερης διεθνούς: ένα υπεραντλάντικο δίκτυο ακαδημαϊκών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων και ακτιβιστών. Οι πλούσιοι υποστηρικτές χρηματοδότησαν μια σειρά δεξαμενών σκέψης που θα διύλιζαν και θα προωθούσαν την ιδεολογία. Μεταξύ αυτών βρίσκονταν το American Enterprise Institute, το Heritage Foundation, το Cato Institute, το Institute of Economic Affairs, το Centre for Policy Studies και το Adam Smith Institute. Χρηματοδότησαν επίσης ακαδημαϊκές θέσεις και τμήματα, ιδιαιτέρως στα πανεπιστήμια του Σικάγο και της Βιρτζίνια.

Όπως εξελίχθηκε, ο νεοφιλελευθερισμός έγινε πιο οξύς. Η άποψη του Hayek ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να ρυθμίζουν τον ανταγωνισμό για να εμποδίσουν τον σχηματισμό μονοπωλίων έδωσε τη θέση της -μεταξύ των αποστόλων ο Μίλτον Φρίντμαν- στην πεποίθηση ότι η δύναμη του μονοπωλίου θα μπορούσε να ειδωθεί ως ανταμοιβή για την αποτελεσματικότητα.

Κάτι άλλο συνέβη κατά τη διάρκεια αυτής της μετάβασης: το κίνημα έχασε το όνομά του. Το 1951 ο Φρίντμαν με.....

ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΚΟΣ ΜΟΝΕΤΑΡΙΣΜΟΣ

Ο «αστικός» φιλελευθερισμός έχει πλέον πάψει να υπάρχει, επειδή οι εταιρείες εξελίχθηκαν σε πολυεθνικά μονοπώλια, για τα οποία ισχύει το «too big to fail – too big to jail» - ενώ η Δημοκρατία «εξελίσσεται» σε έναν απολυταρχικό καπιταλισμό «τύπου Κίνας»

"Η μοναδική μας προστασία απέναντι στις τοκογλυφικές αγορές και στα πολυεθνικά μονοπώλια είναι η Πολιτική. Η μοναδική μας προστασία απέναντι στους πολιτικούς είναι οι ενεργοί, υπεύθυνοι και σωστά ενημερωμένοι Πολίτες - οι οποίοι ψηφίζουν οι ίδιοι τους νόμους, ελέγχουν το δημόσιο και καθορίζουν την κυβερνητική Πολιτική, με την εγκαθίδρυση της άμεσης Δημοκρατίας.

Φυσικά είναι απαραίτητος ο λογιστικός έλεγχος του χρέους σε όλα τα κράτη, εάν επιθυμούμε να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη στην Πολιτική. Επίσης, η εύρεση όλων των ενόχων, αυτών δηλαδή που τυχόν οδηγούν την εκάστοτε πατρίδα τους στη χρεοκοπία, κατά το πρόσφατο παράδειγμα της Ισλανδίας – εκτός αυτού, η παραδειγματική τιμωρία τους”.

Ανεξάρτητα από την εισαγωγή μας, στα πλαίσια μίας διαδικτυακής συζήτησης, τέθηκαν...

Κίνα:όταν ενώνεται ο Νεοφιλελευθερισμός με τον Κομμουνισμό

Συχνά ακούμε λέξεις όπως κινεζοποίηση, γίγας, μισθοί κίνας κλπ. Ο πολύς κόσμος δεν γνωρίζει ότι η Κομμουνιστική Κίνα έχει κινηθεί εδώ και 30 χρόνια,  προς την κατεύθυνση της νεοφιλελευθεροποίησης και της ανασυγκρότησης της ταξικής ισχύος των πλουσίων και με διακριτά κινεζικά χαρακτηριστικά.
Μέντορας της κινεζικής ανάπτυξης και εδώ είναι ο  σύμβουλος του Κινέζου Πρόεδρου Ντεγκ Ξιάο Πινγκ  και γνωστός νεοφιλελεύθερος Μίλτον Φρίντμαν, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει ότι «Τους είπα ξεκάθαρα να μην υποκύψουν στις πιέσεις και να μην αμφιταλαντεύονται... Έδωσα έμφαση στο πόσο σημαντικό ήταν να πραγματοποιηθούν οι ιδιωτικοποιήσεις και η μετάβαση στις ελεύθερες αγορές, να επιβληθεί η φιλελευθεροποίηση με μια αποφασιστική κίνηση... Τα αρχικά μεταρρυθμιστικά βήματα της Κίνας υπήρξαν εξαιρετικά επιτυχημένα. Η χώρα μπορεί να σημειώσει ακόμη πιο θεαματική πρόοδο, αν βασιστεί ακόμη περισσότερο στις ιδιωτικές ελεύθερες αγορές..." (Two Lucky People - Memoirs).
Ας δούμε συνοπτικά τα σημεία κλειδιά της Κίνας, ώστε να γνωρίσουμε καλύτερα που βασίστηκε αυτή η ανάπτυξη και τι ετοιμάζει-επιδιώκει η πλούσια Γερμανική Ευρώπη  στην Νότια ελλειματική:
 

Βιβλιοκριτική: «Το Δόγμα του ΣΟΚ, η άνοδος του Καπιταλισμού της καταστροφής»

Γιάννης Τόλιος,
διδάκτωρ οικονομικών επιστημών
10.4.2011

Το βιβλίο της καναδής δημοσιολόγου Ναόμι Κλάϊν, «Το Δόγμα του ΣΟΚ», αποτελεί ένα εξαίρετο δείγμα μαχόμενης δημοσιογραφίας και ταυτόχρονα πολύτιμο εγχειρίδιο κοινωνικής ψυχολογίας. Ταυτόχρονα το βιβλίο κάνει μια ανατομή του «DNA» του νεοφιλελευθερισμού και τη βαθύτερη τάση του σύγχρονου καπιταλισμού προς την «αντίδραση» σε όλα τα μέτωπα. Με την ανάλυση της η Ν.Κλάϊν δικαιώνει πλήρως τη φράση του Λένιν ότι «η πολιτική αποτελεί συμπυκνωμένη έκφραση της οικονομίας», παρ’ ότι η ίδια αυτοπροσδιορίζεται ως οπαδός του Κέϋνς, ενώ τα πολιτικά της όρια δεν πάνε πέραν της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας. Το βιβλίο κατά τη συγγραφέα «αμφισβητεί τον πιο κεντρικό και λατρεμένο ισχυρισμό της επίσημης ιστορίας, ότι ο θρίαμβος του απορυθμισμένου καπιταλισμού σήμαινε τη γέννηση της ελευθερίας, ότι χωρίς περιορισμούς οι αγορές συμβαδίζουν με τη δημοκρατία, κά». Εγώ λέει χαρακτηριστικά, «θα αποδείξω ότι η μαμή αυτής της φονταμεταλιστικής μορφής καπιταλισμού υπήρξαν πάντα οι πιο βίαιες μορφές καταναγκασμού, οι οποίες επιβλήθηκαν τόσο στο συλλογικό πολιτικό σώμα όσο και σε αναρίθμητα σώματα μεμονωμένων ατόμων». (σελ.36)

Η ψυχιατρική μέθοδος «ΣΟΚ» στην υπηρεσία της CIA

Το «Δόγμα του ΣΟΚ» αντλεί την προέλευση του από τις αντιλήψεις και πρακτικές του ψυχίατρου Γιούεν Κάμερον, πρόεδρου της «Αμερικανικής και Καναδικής Ψυχιατρικής Ένωσης» στην περίοδο..