Κοινωνικός Δαρβινισμός και Νεοφιλελευθερισμός

Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός αναφέρεται στην τάση να θεωρούνται οι επιστημονικές θεωρίες του Καρόλου Δαρβίνου περί φυσικής επιλογής και επιβίωσης του καταλληλότερου εφαρμόσιμες στις ανθρώπινες κοινωνίες. Ο όρος Κοινωνικός Δαρβινισμός εισήχθη στο κοινωνικό και πολιτικό ευρωπαϊκό προσκήνιο το 1877, όπως προέκυψε από ιδέες του Τόμας Μάλθους, του Χέρμπερτ Σπένσερ και του Φράνσις Γκάλτον.

Ο τελευταίος, είναι αυτός που εισήγαγε τον όρο ευγονική με τον οποίο εξέφρασε την υποστήριξή του για την επιλεκτική αναπαραγωγή μόνο των ικανών και επιφανών, έτσι ώστε να διαιωνιστεί η ομάδα των ανθρώπων που φαίνεται να είναι περισσότερο προσαρμοσμένη στις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες και όχι άλλες.

Αυτά  ως  προς την ιστορία του.

Πως συνδέεται με τον νεοφιλελευθερισμό;

Φαυλοκρατισμός

«Οι ανοιχτοί οικονομικοί θεσμοί χρειάζονται και χρησιμοποιούν το κράτος» υποστηρίζουν οι φιλελεύθεροι Acemoglou και Robinson στο γνωστό βιβλίο τους «Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη»(σελ 91). Δεν μπορείς να τους πεις και....κρατιστές,  διότι είναι σαν να τους βρίζεις μιας και είναι γνωστή  η φιλελεύθερη προσέγγιση στον επιστημονικό τους λόγο.  Φυσικά όταν λέω  φιλελεύθερη, εννοώ την μετριοπαθή, την εξισωτική και όχι την ακραία, την νεοφιλελεύθερη. Επίσης όταν λέω κρατιστές, εννοώ με την έννοια που έχει λάβει πλέον διαστάσεις σχιζοφρένειας από τους εδώ Έλληνες  political correct,  από κάθε πλευρά του ιδεολογικού φάσματος(συντηρητικοί, ευρωσκεπτικιστές, φιλελεύθεροι, νεοφιλελεύθεροι ακόμα...... μεταλλαγμένοι συριζαίοι). Για τον όρο κρατισμό έχω μιλήσει αλλού. Σήμερα θα τα πούμε για τον φαυλοκρατισμό, μία από τις κακές εκδοχές του κρατισμού.

Οι δύο μελετητές λοιπόν στην θεσμική τους προσέγγιση υποστηρίζουν , ....

O νεοφιλελευθερισμός πέρα ως οικονομική πολιτική*

Ο νεοφιλελευθερισμός καθορίζει σταδιακά όλες τις δυτικές κοινωνίες - ενώ είναι κάτι περισσότερο από μία απλή οικονομική πολιτική. Πρόκειται ουσιαστικά για μία ιδεολογία, η οποία ρυθμίζει εκ νέου τις σχέσεις του κράτους και της οικονομίας - με στόχο τον επανακαθορισμό της συνολικής σκέψης, η οποία αλλάζει ριζικά όλους τους τομείς της ζωής, καθώς επίσης τους ανθρώπους, με μοιραίες συνέπειες για τη Δημοκρατία.

Όλες οι σφαίρες και οι πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, εξετάζονται από την πλευρά της νεοφιλελεύθερης οικονομικής άποψης, μετρούμενες από αυτήν: η πολιτική, το Δίκαιο, η κουλτούρα, η παιδεία, η οικογένεια και οι ρόλοι των δύο φύλων.

Στα πλαίσια αυτά, το παλαιό ευρωπαϊκό ιδεώδες του πολιτικού ανθρώπου (homo politicus), αντικαθίσταται από τον οικονομικό άνθρωπο (homo economicus) - ο οποίος γίνεται κατανοητός ως ........

Ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός το 2014

του Ευάνθη Χατζηβασιλείου*

Στη δημόσια συζήτηση, συχνά ο «ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός» ταλαιπωρείται ποικιλοτρόπως και από διάφορες πλευρές: από μια αριστεροφανή σκοπιά, από όσους έχουν προαποφασίσει να αρνηθούν την ιδεολογική υπόσταση του αστικού χώρου· από τους (λανθασμένα αποκαλούμενους) «νεο»φιλελεύθερους, που τον καταγγέλλουν ως μια μορφή κρατισμού· αλλά συχνά και από αρκετούς που τον επικαλούνται, με μάλλον περιορισμένη κατανόηση της παρέμβασής του στην ελληνική κοινωνία.

Στην πράξη, ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός ήταν η προσαρμογή του ελληνικού κυβερνητικού μοντέλου στις νέες δυτικές μεθοδολογίες διακυβέρνησης: το New Deal των ΗΠΑ και την κοινωνική αγορά της μεταπολεμικής Ευρώπης – σε αυτό που αποκαλεί ο Ν. Αλιβιζάτος «παρεμβατικό κράτος» και ο Π. Καζάκος «φιλελεύθερο εκλεκτικισμό». Ενα ακόμη χαρακτηριστικό του ήταν ....