Η Θάτσερ έφυγε, ο θατσερισμός ζει...

Δεν είναι τυχαίο ότι η Μάργκαρετ Θάτσερ που έφυγε χθες από τη ζωή, άφησε τη σφραγίδα της όχι μόνο στην  Βρετανία, αλλά και στην παγκόσμια οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα. Η ενδεκαετής διακυβέρνησή της άλλαξε ριζικά τις οικονομικές και κοινωνικές αντιλήψεις, συμβάλλοντας στην επικράτηση του νεοφιλελεύθερου οικονομικού δόγματος, που κυριάρχησε- και  σε μεγάλο βαθμό επικρατεί ακόμα... - για τρεις και πλέον δεκαετίες. Ο θατσερισμός σε αγαστή σύμπλευση με τα ρηγκανόμικς που επικρατούσαν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με εμπνευστή την πολυσυζητημένη σχολή του Σικάγου, άλλαξαν άρδην το οικονομικό τοπίο σε ολόκληρο τον  κόσμο.

 

Οι περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους σε συνδυασμό με την  απορύθμιση των αγορών και τις αθρόες ιδιωτικοποιήσεις και την κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων, οδήγησαν στην επικράτηση ενός οικονομικού δαρβινισμού. Τα πιο ευάλωτα, τα πιο φτωχά κοινωνικά στρώματα, αλλά και οι πιο αδύναμες επιχειρήσεις, οδηγήθηκαν στο περιθώριο, ενώ αντίθετα γιγαντώθηκαν...

Οι επιπτώσεις της νεοφιλελεύθερης μυωπίας

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως σε ό,τι αφορά το «κούρεμα» των καταθέσεων στην Κύπρο η πρόταση της τρόικας δεν είναι μόνο τιμωρητική αλλά και τελείως ακατανόητη. Η ιδέα του κ. Σόιμπλε πως η έξοδος της Κύπρου από το ευρώ, λόγω του μεγέθους της, δεν θα έχει συστημικές επιπτώσεις για την ευρωζώνη αποδείχθηκε τελείως λανθασμένη. Η καταψήφιση του νομοσχεδίου για το «κούρεμα» από την κυπριακή Βουλή οδήγησε αμέσως στη φυγή κεφαλαίων από τον ευρωπαϊκό Νότο. Πιο γενικά, όπως έδειξαν τα περισσότερα χρηματιστήρια, το «Οχι» της Κύπρου είχε αρνητικές συνέπειες σε παγκόσμια κλίμακα. Επιπλέον ξαφνικά το ταμπού του απαραβίαστου των καταθέσεων καταργήθηκε. Είναι δυνατόν αυτό να μην έχει αρνητικές συστημικές συνέπειες;

Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών ή θέλει τη διάλυση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος (μάλλον απίθανο, αφού η Γερμανία κερδίζει από την ΕΕ) ή η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία του τον έχει τελείως τυφλώσει. Είναι προφανές πως...

Κόμμα Νεοφιλελευθέρων και Μητσοτάκης

Πριν από 33 χρόνια, στις 6 Σεπτεμβρίου 1977, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με την ίδρυση δικού του κόμματος (των Νεοφιλελευθέρων) επιχειρούσε να κάνει ένα ντεμαράζ στην πολιτική ζωή του τόπου. Άλλωστε κι εκείνος βρισκόταν τότε σε μια ιδιότυπη πολιτική απομόνωση.

Τα Ιουλιανά του 1965 και ο πρωταγωνιστικός του ρόλος σε αυτά τον είχαν αποκλείσει από κάθε συμμετοχή στους φορείς που είχαν «μαγιά» στον πολιτικό χώρο από τον οποίο προερχόταν, την Ένωση Κέντρου.

Για την ΕΔΗΚ (που ουσιαστικά αποτελούσε μετεξέλιξη του μητρικού κόμματος) ήταν το «κόκκινο πανί» Παράλληλα, ο κ. Μητσοτάκης έβρισκε κλειστή την πόρτα και του Κωνσταντίνου Καραμανλή για τη Νέα Δημοκρατία, παρότι στο κυβερνών (τότε) κόμμα συμμετείχαν ήδη στελέχη των Αποστατών του ’65, όπως -επί παραδείγματι- ο Δημήτρης Παπασπύρου, ο Κωνσταντίνος Στεφανάκης και ο Ιωάννης Τούμπας.

Ξεκίνημα

Με μια χούφτα ανθρώπους ξεκίνησε τότε ο Κων. Μητσοτάκης το εγχείρημά του. Οι περισσότεροι ήταν...

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΥ

Η χρησιμοποίηση της κρίσης για την επιβολή των νεοφιλελεύθερων αλλαγών στην ΕΕ, οι οποίες δεν είναι επιθυμητές ούτε από το λαό, ούτε από την πλειοψηφία των πολιτικών κομμάτων – με γρήγορο ρυθμό, πριν προλάβουν να συνέλθουν οι πολίτες από το σοκ

“Μέσω των έντονων διαρθρωτικών επεμβάσεων στον ευρωπαϊκό Νότο, έχει τεθεί ουσιαστικά σε λειτουργία η διαδικασία της κατάλυσης του εναπομένοντος κοινωνικού κράτους της ΕΕ. Η «κατεδάφιση» αυτή έχει ήδη προηγηθεί στη δυτική, καθώς επίσης στην ανατολική Ευρώπη - μέσω της εκποίησης των κοινωφελών δημοσίων επιχειρήσεων, η οποία εξυπηρετεί κυρίως την «πάταξη» του συνδικαλισμού(η διαφθορά, καθώς επίσης η γενικότερη «αμετροέπεια» αρκετών συνδικαλιστών, μάλλον διευκολύνει την όλη διαδικασία).

Εάν η πολιτική λιτότητας συνεχισθεί έως το 2014/15, παρά τις λαϊκές αντιδράσεις,εκβάλλοντας νομοτελειακά σε μία αντιστροφή της τάσης, σε μία νέα ανάπτυξη δηλαδή, τότε...